Nietrzymanie stolca - przyczyny, diagnoza, leczenie

Witryna zawiera informacje referencyjne wyłącznie w celach informacyjnych. Diagnoza i leczenie chorób powinny być przeprowadzane pod nadzorem specjalisty. Wszystkie leki mają przeciwwskazania. Wymagana konsultacja specjalistyczna!

Każda choroba charakteryzuje się pewnym zestawem objawów, które w oparciu o laboratoryjne i instrumentalne metody badań mogą wiarygodnie ustalić diagnozę. Na podstawie stopnia ich nasilenia i regresji (zmniejszenia nasilenia) w trakcie leczenia można ocenić skuteczność podjętych środków terapeutycznych i ustalić rokowanie w celu wyzdrowienia.

Jeśli weźmiemy pod uwagę objawy chorób z punktu widzenia pacjenta, to znaczy te, które powodują bolesne lub nieprzyjemne odczucia, i są takie, które powodują silny dyskomfort, w tym psychiczny. Jednym z najbardziej nieprzyjemnych i moralnych traumatycznych objawów jest nietrzymanie stolca. Biorąc pod uwagę fakt obecności tego objawu, społeczna percepcja pacjenta przez inne osoby jest zagrożona, stan depresji i depresji rozwija się w przypadkach, w których nie jest możliwe wyeliminowanie przyczyny tego nieprzyjemnego objawu choroby w krótkim czasie.

Nietrzymanie stolca najczęściej nie jest niezależną chorobą, ale jedynie przejawem innych patologii. W związku z tym po wykryciu takiego objawu lekarz stoi przed dwoma głównymi zadaniami: ustalić dokładną przyczynę zdarzenia i przeprowadzić skuteczną terapię, która może ponownie przywrócić pacjentowi jego poprzednie zdrowie, uwalniając go od cierpienia fizycznego i moralnego. Nietrzymanie stolca najczęściej nie zagraża życiu pacjenta, ale ma znaczenie społeczne, ponieważ stwarza wiele problemów dla pacjenta i jego ludzi.

Ten problem może dotyczyć osób dowolnej płci i wieku. Obecnie przypadki odsyłania do lekarzy na temat nietrzymania stolca stają się coraz częstsze, dlatego lekarze aktywnie badają problem i oferują wiele sposobów jego rozwiązania.

Co to jest nietrzymanie stolca

Mechanizm rozwoju i przyczyny nietrzymania stolca
(klasyfikacja patogenetyczna)

Rozwój tego objawu jest związany z zaburzoną regulacją ośrodków odpowiedzialnych za powstawanie odruchów warunkowych i może być spowodowany jednym z trzech mechanizmów. Klasyfikacja tych zaburzeń została zaproponowana przez rosyjskiego naukowca M.I. Buyanova w 1985 roku i jest nadal stosowana przez naszych lekarzy:

1. Brak mechanizmów, które przyczyniają się do pojawienia się odruchu warunkowego w akcie defekacji, jest wrodzony. W tym przypadku pacjent nie ma tak zwanego odbytniczego odruchu hamującego, który normalnie inicjuje ruch jelit.

2. Powolne formowanie odruchu warunkowego do defekacji.

3. Utrata odruchu warunkowego, który powstał w wyniku działania czynników niekorzystnych lub prowokujących. W takim przypadku istnieją dwie możliwe opcje rozwojowe: pierwotna i wtórna. Pierwotny jest wrodzony, wtórny jest konsekwencją zaburzeń psychicznych pacjenta, urazów lub zmian organicznych rdzenia kręgowego i mózgu lub układu wydalniczego.

Wtórne nietrzymanie stolca wymaga szczególnej uwagi. Jeśli mówimy o pochodzeniu psychogennym (a mianowicie, przeważająca większość przypadków choroby należy do niego), to główne warunki, w których jest to możliwe.

Ta grupa obejmuje:
1. Psychogenne nietrzymanie stolca, które może prowadzić do nerwic i histerycznych psychoz, patologicznych zaburzeń osobowości, demencji.
2. Na tle chorób psychicznych (demencja, schizofrenia, epilepsja).

Organiczne nietrzymanie stolca rozwija się z rażącymi i często nieodwracalnymi zmianami spowodowanymi różnymi chorobami. Nietrzymanie stolca występuje znacznie rzadziej w przypadku innych chorób, które można leczyć..

W takim przypadku zwyczajowo dzieli się ten objaw na 2 grupy, zgodnie z charakterem zdarzenia:
Grupa 1 - na tle chorób związanych z przewodem pokarmowym i układem wydalniczym (wypadnięcie odbytnicy, uszkodzenie odbytu, nagromadzenie dużej ilości kału w odbytnicy).

Grupa 2 - na tle innych chorób (urazy porodowe miednicy, guzy odbytu, neurologiczne konsekwencje ciężkich postaci cukrzycy, obniżone napięcie mięśni (zlokalizowane w kroczu), choroby zakaźne, którym towarzyszy biegunka, choroba Hirschsprunga, wrodzone wady rozwojowe okolicy odbytu).

Praktyczna klasyfikacja nietrzymania stolca

Epidemiologia i statystyka nietrzymania stolca

Uzyskanie dokładnych statystyk, które pozwoliłyby na wiarygodne oszacowanie częstości występowania wśród populacji, jest trudne. Wynika to z problemu moralnego i etiologicznego oraz braku 100% apelacji takich pacjentów do lekarza. Najczęściej lekarze hospitalizowani z powodu innych chorób wchodzą w pole widzenia lekarzy i tylko niewielka część tych pacjentów, którzy decydują się na konsultację z lekarzem z nietrzymaniem stolca. Zakłada się, że identyfikacja rzeczywistych danych jest możliwa tylko przy aktywnej identyfikacji lub za pomocą anonimowych ankiet, kwestionariuszy itp..

W chorobach jelita grubego nietrzymanie stolca występuje u 3-7% pacjentów. Wśród pacjentów w klinikach psychiatrycznych objaw ten obserwuje się w 9–10% przypadków. U pacjentów w wieku powyżej 65 lat nietrzymanie stolca obserwuje się u około 1-4%.

Rozpoznanie nietrzymania stolca

Kwestia diagnozy nietrzymania stolca nie jest trudna, ponieważ odpowiednie skargi pacjentów pozwalają na postawienie dokładnej diagnozy w 100% przypadków. Badania mają na celu ustalenie przyczyny tego objawu i, w zależności od uzyskanych danych, opracowanie taktyki dalszego leczenia. Badania na tle terapii pozwalają ocenić skuteczność wybranej metody i prognozować dalsze leczenie.

We współczesnej medycynie oferowane są następujące instrumentalne metody diagnostyczne:

  • Ultrasonografia endorektalna. Dzięki tej metodzie możliwa jest ocena grubości zwieracza odbytu (zewnętrznego i wewnętrznego). Ponadto metoda pozwala wykryć obecność wad, których nie można wykryć podczas ręcznego badania.
  • Manometria kanału odbytu. Ta metoda polega na określeniu ciśnienia spoczynkowego i napięcia wytwarzanego w kanale odbytu. Za pomocą manometrii kanału odbytu można ocenić ton zwieraczy odbytu.
  • Oznaczanie progowej czułości odbytnicy. W przypadku odchylenia od normy (obniżenie lub zwiększenie tego wskaźnika) ruch jelit pacjenta zostaje naruszony, a to z kolei prowadzi do braku chęci wypróżnienia lub odwrotnie - powoduje potrzeby wymagające natychmiastowego wypróżnienia.

Leczenie nietrzymania stolca

Operacje nietrzymania stolca są plastyczne i od dawna stosowane w medycynie. Według ekspertów ta technika jest uważana za zadowalającą. Ta metoda leczenia jest stosowana w przypadkach, gdy przyczyną choroby są urazy lub wada zwieracza..

Charakter operacji zależy od dwóch wskaźników: zakresu wady i jego lokalizacji. W zależności od tego rozróżnia się kilka rodzajów operacji. W przypadku uszkodzenia do jednej czwartej obwodu zwieracza zwykle wykonuje się operację zwaną zwieraczem. W przypadku wyraźniejszych zmian wykonuje się operację zwaną zwieraczem kręgosłupa, w której klapę mięśnia pośladkowego maksymalnego stosuje się jako materiał z tworzywa sztucznego. Stosowane są również inne rodzaje interwencji chirurgicznych w przypadku nietrzymania kału o charakterze organicznym:
1. Operacja Tirsch - z wykorzystaniem materiałów syntetycznych lub srebrnego drutu (obecnie praktycznie została porzucona).
2. Operacja strażaka - wykorzystanie mięśni ud jako tworzywa sztucznego (niestety jego skuteczność jest krótkotrwała).

W przypadku czynnościowego nietrzymania stolca w niektórych przypadkach wykonywana jest interwencja chirurgiczna - rekonstrukcja postanal.

Dla lekarzy trudniejszym zadaniem jest leczenie nietrzymania stolca w przypadkach, gdy nie wiąże się to z zaburzeniami mechanicznymi. Jeśli włókna mięśniowe zwieraczy nie zostaną uszkodzone, wówczas chirurgia plastyczna najczęściej nie przynosi pożądanego rezultatu. Jednak w niektórych przypadkach wykonuje się rodzaj interwencji chirurgicznej zwanej postanową rekonstrukcji.

Obecnie opracowano wiele niechirurgicznych metod leczenia nietrzymania stolca, w tym:
1. Leki.
2. Non-drug.

Metody medyczne są najczęściej stosowane w przypadkach, w których nietrzymanie stolca jest związane z zaburzeniami czynnościowymi przewodu pokarmowego i układu wydalniczego (biegunka, połączenie nietrzymania moczu i zaparcia, częste nieformowane stolce). Obejmują one 2 grupy leków: te, które mają na celu leczenie choroby podstawowej i te, które mają bezpośredni wpływ na napięcie mięśniowe krocza i stan zwieracza odbytu. Z zastosowanych leków: strychnina w pigułkach, proseryna w zastrzykach podskórnych, witaminy z grupy B, ATP. Jeśli pacjent cierpi na zwiększoną pobudliwość układu nerwowego, wskazane jest wyznaczenie środków uspokajających.

Metody nielekowe obejmują:

  • Złożone ćwiczenia mające na celu szkolenie zwieracza odbytu (opracowane przez naukowców Dukhanova, Kegla). Istotą tych ćwiczeń jest to, że gumową rurkę, wstępnie nasmarowaną wazeliną, wprowadza się przez odbyt do odbytnicy. Pacjent na polecenie ściska i rozluźnia zwieracz odbytu. Ćwiczenia wykonywane są codziennie przez 5 sesji. Czas trwania 1 sesji wynosi 1-15 minut. Cykl terapii jest przewidziany na 3-8 tygodni. Równolegle z tymi ćwiczeniami zaleca się wykonywanie ćwiczeń fizycznych mających na celu wzmocnienie mięśni okolicy pośladkowej, brzucha i przywodzicieli uda.
  • Stymulacja elektryczna - przeprowadzana jest w celu stymulacji zakończeń nerwowych odpowiedzialnych za powstawanie odruchu warunkowego w celu wypróżnienia.
  • Biofeedback. Ta technika jest praktykowana na świecie od ponad 30 lat, ale nie stała się jeszcze popularna w Rosji. Zagraniczni koledzy zauważają, że ta metoda, w porównaniu z innymi, daje nie tylko najbardziej pozytywne wyniki, ale także najbardziej trwałe.

Rokowanie w przypadku nietrzymania stolca

Nietrzymanie stolca jako objaw innych chorób

W tym rozdziale rozważamy charakterystyczne cechy nietrzymania stolca, które występują jako objaw innych chorób, to znaczy niezwiązanych bezpośrednio z porażką zwieracza odbytu. Należy zauważyć, że w tym przypadku leczenie powinno być ukierunkowane na chorobę podstawową.

Nietrzymanie stolca może wystąpić w przypadku następujących chorób:

1. Udar (krwotoczny, niedokrwienny)
W tym artykule nie będziemy szczegółowo analizować bezpośrednich przyczyn, przebiegu i leczenia udaru mózgu. Zwracamy uwagę tylko na to, jakie objawy towarzyszą dane patologiczne.
W wyniku udaru u pacjenta rozwija się cały kompleks zaburzeń, co wiąże się z zaburzeniem dopływu krwi do określonej części mózgu. W zależności od dotkniętego obszaru niektóre objawy są wyrażane w większym lub mniejszym stopniu.

Pacjent może mieć następujące zaburzenia:

  • zaburzenia motoryczne lub paraliż (zaburzenia koordynacji ruchów, trudności w chodzeniu, całkowite zaburzenia ruchów po jednej lub obu stronach ciała);
  • naruszenie połykania;
  • upośledzenie mowy (głównie z uszkodzeniem lewej półkuli mózgu);
  • zaburzone postrzeganie (brak odpowiedniego postrzegania otaczającej rzeczywistości);
  • upośledzenie funkcji poznawczych (zmniejszona zdolność postrzegania i przetwarzania informacji, zepsuta logika, zmniejszona pamięć, zdolność uczenia się jest utracona);
  • zaburzenia zachowania (spowolnienie reakcji, niestabilność emocjonalna, nieśmiałość, dezorganizacja);
  • zaburzenia psychiczne (nagłe wahania nastroju, bezprzyczynowy płacz lub śmiech, drażliwość, stany depresyjne);
  • zaburzenia oddawania moczu i defekacji (nie ma kontroli nad funkcjami fizjologicznymi, zaburzony jest ton zwieracza kanału odbytu).

2. Dysfunkcja narządów miednicy
Pod tą nazwą rozumie się zespół zaburzeń narządów miednicy. Istnieje wiele przyczyn rozwoju tego stanu. Rozróżniamy główne: guzy mózgu, zapalenie mózgu, miażdżyca, stwardnienie rozsiane, zaburzenia psychiczne, epilepsja, choroba Alzheimera, wady rozwojowe narządów płciowych, mięśnie dna miednicy, wypadanie odbytnicy, wypadanie macicy, miażdżyca, zapalenie gruczołu krokowego, uszkodzenie dróg moczowych i układu wydalniczego interwencje chirurgiczne i urazy.

W przypadku naruszenia funkcji narządów miednicy obserwuje się:

  • zaparcie
  • ostre zatrzymanie moczu;
  • niemożność utrzymania moczu;
  • niepełne opróżnienie pęcherza;
  • ból podczas wypróżnień i oddawania moczu;
  • fałszywa potrzeba oddania moczu i wypróżnienia;
  • nietrzymanie stolca;
  • impotencja.

3. Zaburzenia rdzenia kręgowego
Ta grupa zaburzeń występuje, gdy części kręgosłupa układu nerwowego znajdujące się w kręgosłupie są uszkodzone. Przyczynami tej grupy zaburzeń mogą być: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, sigomyomyelia, wady kręgosłupa, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe, gruźlica rdzenia kręgowego, guzy rdzenia kręgowego, urazy rdzenia kręgowego.

Ta patologia charakteryzuje się występowaniem następujących objawów:

  • zaburzony ruch kończyn (górny, dolny);
  • obniżony lub całkowity brak wrażliwości (dotykowy, temperatura, ból; można zaobserwować na jednej lub obu połówkach ciała, powyżej lub poniżej poziomu uszkodzenia rdzenia kręgowego);
  • nietrzymanie kału i dróg moczowych.

4. Urazy, w tym poród
Ta grupa chorób wiąże się z traumatycznym działaniem, w którym wpływa na zwieracz kanału odbytu, w wyniku czego dochodzi do nietrzymania stolca. W przypadku ciężkich urazów ta grupa chorób charakteryzuje się zespołem objawów, które zależą od wielkości urazu i głębokości zmiany. W przypadku urazów porodowych patologia rozwija się w ciężkich porodach, najczęściej nie w instytucjach medycznych. W obu przypadkach pacjenci poddawani są leczeniu chirurgicznemu, a następnie rehabilitacji dobieranej indywidualnie.

Rekomendacje

Ważne jest, aby pacjenci lub ich krewni, którzy napotkali problem nietrzymania stolca, wiedzieli, że tylko prawidłowe ustalenie przyczyn, które doprowadziły do ​​tego problemu, może być kluczem do skutecznego leczenia. W każdym razie ten problem powinien rozwiązać tylko wykwalifikowany i wysoce wyspecjalizowany lekarz. Terminowy dostęp do lekarza pomoże przyspieszyć leczenie i przywrócić pacjenta do normalnego życia towarzyskiego.

Idź do lekarzy - a bariery uniemożliwiające normalne życie zostaną wyeliminowane. Bądź zdrów!

Leczenie nietrzymania stolca

Potwierdzamy telefonicznie, że jesteś zarejestrowany w naszej klinice

Nietrzymanie stolca to utrata kontroli nad wypróżnieniami spowodowana różnymi zaburzeniami i urazami..

Przyczyny nietrzymania stolca

Główną przyczyną nietrzymania stolca jest naruszenie funkcji miazgi mięśniowej i niemożność zatrzymania zawartości w okrężnicy. Urządzenie zamykające musi zawierać zawartość jelita, które ma postać płynną, stałą i gazową. Kał jest zatrzymywany wewnątrz odbytnicy z powodu interakcji aparatu receptorowego i kanału odbytu, co odbywa się za pomocą zakończeń nerwowych, rdzenia kręgowego i aparatu mięśniowego. Główne przyczyny nietrzymania stolca mają inną etiologię i mogą być patologiami wrodzonymi lub nabytymi. Przyczyny te obejmują:

  • patologie anatomiczne, w tym wady rozwojowe aparatu odbytu, wady odbytnicy i obecność przetok w odbycie;
  • obrażenia organiczne otrzymane po porodzie, uszkodzenie mózgu;
  • odchylenia psychiczne, w tym nerwica, histeria, psychoza, schizofrenia itp.;
  • obecność poważnych chorób i powikłań po nich (demencja, epilepsja, zespół maniakalny itp.); urazowe obrażenia obturatora, w tym uraz operacyjny, urazy domowe i upadki, pęknięcie odbytnicy;
  • ostre choroby zakaźne powodujące biegunkę i niedrożność stolca;
  • zaburzenia neurologiczne spowodowane cukrzycą, urazami miednicy, guzami odbytu itp..

Rodzaje nietrzymania stolca

Nietrzymanie stolca u dorosłych i dzieci różni się etiologią i rodzajem nietrzymania odbytu. Można wyróżnić następujące rodzaje nietrzymania moczu:

  • regularne wydalanie kału bez potrzeby wypróżniania; nietrzymanie stolca podczas chęci wypróżnienia;
  • częściowe nietrzymanie stolca podczas wysiłku fizycznego, kaszlu, kichania itp.;
  • związane z wiekiem nietrzymanie stolca pod wpływem procesów zwyrodnieniowych w ciele.

Nietrzymanie stolca u dzieci w okresie niemowlęcym jest normalnym stanem, w którym dziecko nadal nie ma zdolności powstrzymywania wypróżnień i gazów. Jeśli nietrzymanie stolca u dzieci trwa do 3 lat, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ można wykryć naruszenia i patologie. Nietrzymanie stolca u dorosłych jest zwykle związane z obecnością patologii nerwowej i odruchowej. Pacjenci mogą wykazywać niewydolność odbytu, która jest spowodowana naruszeniem zewnętrznego zwieracza i patologicznym nietrzymaniem treści wypełnionej odbytnicy. W przypadku zaburzeń unerwienia nietrzymanie stolca u dorosłych występuje w momencie utraty przytomności, to znaczy podczas snu, omdlenia i stresujących sytuacji. Nietrzymanie stolca u osób w podeszłym wieku obserwuje się przy braku potrzeby wypróżniania, spowodowanej uszkodzeniami dystalnej części odbytnicy i ośrodkowego układu nerwowego. Nietrzymanie stolca u osób starszych obserwuje się zwykle po zaburzeniu koordynacji ruchów, zaburzeń psychicznych i procesów zwyrodnieniowych. Aby przepisać najbardziej odpowiednie leczenie, konieczne jest dokładne określenie rodzaju nietrzymania stolca - wrodzone, poporodowe, pourazowe i funkcjonalne. U kobiet nietrzymanie stolca może być spowodowane uszkodzeniem zwieracza odbytu po porodzie. W wyniku zaburzeń poporodowych dochodzi do pęknięcia krocza i dalszego ropienia, co prowadzi do rozwoju dysfunkcji aparatu odbytu.

Diagnoza choroby

Aby ustalić dokładną diagnozę i ustalić prawidłowy typ nietrzymania stolca, lekarz prowadzący przepisuje testy diagnostyczne, a także bada obecność zaburzeń anatomicznych, neurologicznych i traumatycznych aparatu odbytu. Terapeuta i proktolog zalecają badanie wrażliwości odbytu, sigmoidoskopii, ultrasonografii i rezonansu magnetycznego.

Lekarze proktolodzy

Chirurg - koloproktolog, kandydat nauk medycznych, doktor najwyższej kategorii, członek stowarzyszenia koloproktologów Rosji.

Przyczyny nietrzymania moczu i kału

Nietrzymanie kału i gazu jest finałem wielu niezależnych przyczyn. Ten stan można zdefiniować jako mimowolne odprowadzenie zawartości odbytnicy (kału, gazu) przez kanał odbytu i niemożność opóźnienia opróżniania do momentu osiągnięcia społecznie akceptowalnego miejsca (toalety). Konsekwencje nietrzymania moczu są znaczące:
1) medyczne - powikłania wtórne (na przykład podrażnienie skóry, zakażenie dróg moczowych, odleżyny);
2) finansowe - znaczące bezpośrednie i pośrednie wydatki finansowe (dla pacjenta, pracodawcy, firmy ubezpieczeniowej);
3) pogorszenie jakości życia (samoocena, zawstydzenie, wstyd, depresja, organizacja życia osobistego zgodnie z potrzebą łatwego dostępu do łazienki, ograniczenie pożądanej aktywności itp.).

Problemy: brak standardowych definicji, korelacje między obiektywnymi i subiektywnymi parametrami, ograniczona znajomość fizjologii odbytu i funkcji trzymania.

Systemy skalowania: nie zawierają elementu fizjologicznego, który dokładnie odzwierciedla nasilenie kliniczne, zasadniczo opiera się na subiektywnej ocenie ciężkości pacjenta i częstości nietrzymania moczu. Najprostszy i najczęstszy - skala nietrzymania kału / gazu Cleveland (Wexner) bierze pod uwagę częstotliwość nietrzymania gazu, luźne i zdobione stolce, potrzebę noszenia wkładek i zmiany stylu życia.

a) Epidemiologia:
• Warunek jest bardzo powszechny, jednak stopień dystrybucji jest trudny do oceny ze względu na temat tabu.
Prawdopodobna częstość występowania jest znana tylko w subpopulacjach populacji => duża zmienność w zależności od metody oceny i badanego kontyngentu. Międzynarodowe badania populacji: 0,4–18%. Ankieta telefoniczna w USA: 2,2% (30% w wieku powyżej 65 lat, mężczyźni / kobiety - 63/37%); dane kliniczne: 5,6% (klinika ogólna) i 15,6% (kliniki uroginekologiczne).
• Istniejąca nierównowaga: wśród osób niepełnosprawnych i chorych psychicznie nietrzymanie moczu dotyka 45-50%.

b) Objawy nietrzymania stolca:

• Główny objaw: brak kontroli nad różnymi składnikami - stołek zaprojektowany, stołek płynny / półformowany, gaz.
Stopnie opisowe: ślady kału na bieliźnie a - Normalne zdjęcie ultrasonograficzne środka kanału odbytu u 24-letniej nieródki.
Pochwa znajduje się u góry. Widoczny wewnętrzny i zewnętrzny zwieracz odbytu i warstwa podśluzówkowa.
b - Badanie ultrasonograficzne przez odbytnicę u kobiety z nietrzymaniem stolca po użyciu kleszczy, powikłane pęknięciem trzeciego stopnia (6 miesięcy po porodzie).

c) Diagnostyka różnicowa:
• Zwykle przeprowadzany nie w związku z nietrzymaniem kału, ale w odniesieniu do ukrytych chorób.
• Przetoka odbytniczo-pochwowa.
• Przetoka pochwowo-okrężnicy.
• Przetoka odbytnicy.

d) Zmiany patologiczne jako przyczyna nietrzymania stolca
Wadą urządzenia blokującego:
• Niska oporność na kał: wada lub dysfunkcja mięśni zwieracza (wewnętrzne / zewnętrzne zwieracze odbytu, mięsień łonowo-odbytniczy), deformacja kanału odbytu.
• Wyraźne ciśnienie wewnątrz jelitowe lub fale napędowe: nadczynność trzewna (biegunka, IBD, IBS), nietrzymanie moczu związane z nadmiernym kałem (niepełne opróżnianie, zablokowanie kału).

Zmiany w fotelu:
• Przerzedzenie stolca (biegunka): związane z jedzeniem, lekami, środkami drażniącymi (kwasy żółciowe), infekcją, IBD, IBS.
• Zwiększone wzdęcia: IBS związany z jedzeniem, nadmierny wzrost bakterii.

Zmniejszona zdolność skumulowana:
• Zmniejszona zdolność adaptacyjna odbytnicy: zapalenie odbytnicy, blizna lub zespolenie w odbytnicy, stan po napromieniowaniu.
• Zwiększona zdolność adaptacyjna odbytnicy: odbytnica, megarectum.

Neurologiczne zaburzenia czuciowe i ruchowe:
• Centralny deficyt neurologiczny: ogniskowy (udar, guz, uraz, stwardnienie rozsiane); rozproszone (demencja, stwardnienie rozsiane, infekcja, lek).
• Neuropatia obwodowa: zlokalizowana (neuropatia narządów płciowych spowodowana porodem, napromienianie miednicy), rozproszona (cukrzyca, lek).
• Funkcjonalny: nadwrażliwość trzewna (IBS).

Film instruktażowy z anatomii przepony miednicy, krocza, przepony moczowo-płciowej

e) Badania przesiewowe w kierunku nietrzymania stolca
Minimalny wymagany standard:
- Anamneza: ocena dolegliwości i ich znaczenia, czas rozpoczęcia, liczba i charakter naturalnego porodu, anorektalne lub rdzeniowe interwencje chirurgiczne w wywiadzie i odstęp czasu przed wystąpieniem nietrzymania moczu, współistniejące choroby (cukrzyca, udar mózgu itp.), Aktualne leki, stan kału, stolec / gaz przechodzący przez pochwę, niepełne opróżnianie? Opuszczasz? Poprzednia kolonoskopia? Niepowodzenia poprzedniego leczenia, obecne leczenie?
- Badanie kliniczne:
• Badanie zewnętrzne: kalomida, podrażnienie skóry, wypadanie krocza, rozwarcie odbytu, pełne otwarcie odbytu po rozcieńczeniu pośladków, zachowanie wrażliwości odbytnicy i odruchu odbytu, obecność fałdów promieniowych, stan centrum ścięgna krocza, deformacja odbytu w postaci dziurki od klucza, wypadnięcie lub ektopla itp..re.
• Badanie palca odbytnicy: integralność zwieracza, napięcie zwieracza (odpoczynek / napięcie), napięcie kompensacyjne mięśni dodatkowych (pośladkowych), długość kanału odbytu, obecność odbytnicy, wyczuwalny guz?
• Anoskopia / sigmoidoskopia w celu wykrycia innych chorób: raka odbytnicy, hemoroidów, zapalenia odbytnicy itp..
- Pełne lub przynajmniej częściowe badanie okrężnicy zgodnie ze standardami badań przesiewowych przed badaniem lub interwencją.

Dodatkowe badania (opcjonalne) dotyczące nietrzymania kału:
- Kwestionariusze do oceny poziomu jakości życia, na przykład zgodnie ze skalą FIQL.
- Ultrasonografia anorektalna: metoda z wyboru do oceny wady zwieracza.
- Badania fizjologiczne (jeśli to możliwe, zdecydowanie zaleca się): manometria, w tym wrażliwość i zdolność adaptacyjna, utajona aktywność ruchowa nerwu rozrodczego.
- Badania podejrzewanych współistniejących zaburzeń miednicy:
• Defektografia.
• Dynamiczny MRI.
• Urodynamika.
• Badanie przez ginekologa.

Kąt anorektalny z defekografią w spoczynku i wysiłkiem.

e) Klasyfikacja nietrzymania stolca:
• Organiczne lub funkcjonalne nietrzymanie moczu.
• W oparciu o etiologię nietrzymania moczu: patrz wyżej.
• W zależności od nasilenia: łagodne, umiarkowane, ciężkie nietrzymanie moczu.
• W oparciu o początek choroby: nabyte / wrodzone nietrzymanie moczu.

g) Leczenie bez operacji nietrzymania stolca
1. Zmień dietę:
• Wykluczenie pokarmu powodującego biegunkę / konieczność wypróżnienia.
• Dodatkowe włókno.

2. Trening rytmu stolca: defekacja po jedzeniu.

3. Dodatkowe środki:
• Kremy ochronne (na bazie tlenku cynku).
• Nawadnianie odbytnicy, lewatywy zgodnie z harmonogramem.

4. Leczenie uzależnień:
• Leki utrwalające (loperamid, difenoksylan, opiaty).
• Leki wiążące kwasy żółciowe (cholestyramina).
• Amitryptylina (lek przeciwdepresyjny).
• Uwaga: pacjenci z nietrzymaniem moczu związanym z przepełnieniem jelit (na przykład zablokowaniem kału) najczęściej potrzebują lewatyw i środków przeczyszczających!
• Hormonalna terapia zastępcza? => rola nie jest ostatecznie zdefiniowana.

5. Fizjoterapia i fizjologiczne informacje zwrotne (proste tanie metody bez skutków ubocznych):
• Poprawa kurczliwości zewnętrznego zwieracza w odpowiedzi na rozciąganie odbytnicy.
• Koordynacja coachingu.
• Trening wrażliwości.
• Trening siły zwieracza.

Anatomia kanału odbytu: 1 - mięsień okrągły; 2 - mięsień podłużny;
3 - przestrzeń supralevatora; 4 - mięsień podnoszący odbyt;
5 - połączenie anorektalne; 6 - mięsień łonowy odbytu;
7 - strefa przejściowa; 8 - linia zębata;
9 - wewnętrzny zwieracz; 10 - zwieracz zewnętrzny;
11 - przestrzeń międzyzębowa; 12 - odbyt;
13 - przegrzebek; 14 - gruczoł odbytu.

h) Operacja nietrzymania stolca
Wskazania:
• Konserwatywny oporny na leczenie zachowawcze.
• Nietrzymanie moczu z powodu oczywistej możliwej do naprawienia wady: deformacja kloaciform, deformacja odbytu według rodzaju dziurki od klucza.

Metody działania w przypadku nietrzymania stolca:
1. Przywrócenie resztkowej funkcji zwieracza:
• Plastyka zwieracza z wykrywalnym defektem strukturalnym zwieracza => ultrasonografia jest najbardziej informacyjną metodą diagnostyczną.
• Korekta widocznego odkształcenia (odbyt, odbytnica).
• Stymulacja nerwu krzyżowego: w celu przywrócenia anatomicznie nienaruszonego, ale niedziałającego mięśnia zwieracza.

2. Wymiana zwieracza i jego funkcji. Zwężenie kanału odbytu => poprawiony opór na wyjściu, ale bez funkcjonujących elementów:
• Operacja Tirscha i podobne interwencje: zwężenie kanału odbytu (srebrny drut, pętla silikonowa), nawet jeśli ciało obce musi zostać usunięte z powodu infekcji, poprawę funkcji spowodowaną tworzeniem się blizn osiąga się w około 50% przypadków.
• Operacja Secca: ablacja falami radiowymi w celu utworzenia kontrolowanej blizny w kanale odbytu.
• Niedynamiczna graciloplastyka: „bio-Tirsch”, wysokie ryzyko powikłań, brak poprawy czynnościowej.
• Implantacja / wstrzyknięcie (na przykład pod kontrolą ultrasonografii) mikrobaloników pokrytych perełkami węgla, autologiczną tkanką tłuszczową, silikonem, kolagenem.

Dynamiczna wymiana zwieracza:
• Wszczepienie sztucznego zwieracza odbytu: funkcjonalne / dynamiczne rozwiązanie, ryzyko infekcji / erozji.
• Dynamiczna graciloplastyka: elektrostymulacja za pomocą wszczepionego stymulatora -> konwersja szybko kurczącego się i zmęczonego delikatnego mięśnia uda w wolno kurczący się mięsień odporny na zmęczenie.

3. Lewatywa antygenowa Malone. Zmniejszone wypełnienie jelit:
• Appendikostomia lub kolostomia kontynentalna (jeśli wyrostek robaczkowy zostanie usunięty!).
• Zakończ irygację jelit zgodnie z planem.
• Wady: wyciek resztkowej wody myjącej w ciągu kilku godzin po nawadnianiu.

4. Wyłączenie. Jeśli inne opcje leczenia są nieskuteczne, a także jeśli bardziej agresywne leczenie jest przeciwwskazane z powodu współistniejących chorób => kolostomia (kontynent nie wraca do zdrowia, ale istnieje możliwość kontrolowania wydzielania z jelita):
• Wyłączenie przejścia stolca = doskonała alternatywa (jeśli wykonane poprawnie).
• Umożliwia powrót do normalnego życia osobistego i społecznego..
• Ostrzeżenie: źle uformowana lub źle położona stomia może być gorsza niż nietrzymanie moczu => niezwykle ważne jest uformowanie stomii w akceptowalnym miejscu.

i) Wyniki leczenia nietrzymania stolca. Plastyka zwieracza: doskonałe lub dobre wyniki krótkoterminowe u 60–88% pacjentów, niezmienione lub pogorszenie u 15–20%. Wyniki długoterminowe są niezadowalające => trening zwrotny fizjologiczny => ponowne badanie i leczenie po 6-12 miesiącach? => Dyskusja o ponownej operacji i alternatywnym leczeniu.

Nietrzymanie stolca u kobiet (nietrzymanie stolca, enopreza)

Nietrzymanie stolca u kobiet to mimowolne oddzielanie płynnych lub stałych odchodów, gazów. Patologia ma inny stopień nasilenia: od pojedynczych śladów kału na lnie i ubraniach do niekontrolowanego przydziału całej objętości wypróżnień zawartych w odbytnicy. Diagnostyka obejmuje badania funkcjonalne (manometria odbytu, elektromiografia), obrazowe metody instrumentalne (ultrasonografia przezodbytnicza, sigmoidoskopia). Leczenie zachowawcze polega na korekcie diety, tworzeniu biologicznego sprzężenia zwrotnego, ćwiczeniach wzmacniających aparat zwieracza. Rzadziej kobiety stosują chirurgiczną korektę nietrzymania stolca.

ICD-10

Informacje ogólne

Nietrzymanie stolca (nietrzymanie stolca, enopreza) jest częstym problemem u kobiet, począwszy od wieku rozrodczego. Według kwestionariusza okresowe spontaniczne wypróżnienia z łagodnymi stolcami występują u 3,9% pacjentów, a uformowane stolce - u 1,5%. U 20,5% kobiet w młodym i średnim wieku występuje niekontrolowane wydzielanie gazów z odbytnicy. U starszych kobiet częstość nietrzymania stolca jest znacznie wyższa - od 7 do 23%. Nietrzymanie moczu jest ważnym problemem medycznym, zaburza zdolność do pracy pacjenta i życie społeczne.

Przyczyny

Głównym czynnikiem etiologicznym nietrzymania stolca u kobiet jest zaburzenie dna miednicy (DTD), które występuje po ciąży i porodzie. Prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzenia stolca jest zwiększone u kobiet, które wielokrotnie rodziły, u pacjentów, którzy mieli poród przedłużony lub skomplikowany. Ryzyko nietrzymania moczu zwiększa się wraz z wypadaniem pochwy i tworzeniem się odbytnicy spowodowanych zaburzeniami czynności mięśni.

Inne czynniki etiologiczne nietrzymania stolca u kobiet:

  • Biegunka. Najczęstsza przyczyna nietrzymania moczu, która występuje podczas normalnej pracy aparatu zwieracza. Nietrzymanie moczu wiąże się ze zwiększoną perystaltyką, zmianą konsystencji kału. Po wyeliminowaniu czynnika etiologicznego biegunki nieprzyjemne objawy znikają bez śladu.
  • Patologia jelit Przewlekłe choroby proktologiczne (hemoroidy, zapalenie odbytnicy) zmieniają zdolność akumulacyjną odbytnicy i prowadzą do braku koordynacji aparatu zwieracza. Prawdopodobieństwo nietrzymania stolca wzrasta wraz z UC, chorobą Leśniowskiego-Crohna, zespołem jelita drażliwego.
  • Urazy zwieracza odbytu. U kobiet takie urazy są najczęściej spowodowane porodem dużego płodu lub porodem w klinicznie wąskiej miednicy, gdy wymagana jest nacięcie krocza. Poważne obrażenia mięśni odbytu obserwuje się z pęknięciem krocza podczas porodu. Rzadziej operacja proktologiczna.
  • Neuropatia Nietrzymanie stolca jest możliwe przy uszkodzeniu włókien nerwów obwodowych, które kontrolują aktywność zwieraczy odbytu. Neuropatie są charakterystyczne dla kobiet z cukrzycą, zmianami w centralnym układzie nerwowym - udar, przepuklina dysku, stwardnienie rozsiane.
  • Demencja. U starszych i starczych kobiet objawy nietrzymania stolca występują często w chorobie Alzheimera, encefalopatii krążeniowej. Nietrzymanie moczu staje się stałym problemem w połączeniu z niekontrolowanym oddawaniem moczu.

Patogeneza

Mechanizmy nietrzymania moczu różnią się w zależności od przyczyny. We współczesnej proktologii istnieją 2 główne czynniki, które powodują nietrzymanie moczu u kobiet - niewydolność zwieracza odbytu i naruszenie regulacji nerwowej czynności wypróżnienia. W rezultacie wzrasta próg wrażliwości odbytnicy, zmienia się maksymalna tolerowana objętość kału.

Klasyfikacja

W praktyce klinicznej ważne jest, aby usystematyzować nietrzymanie moczu zgodnie z ciężkością, co jest brane pod uwagę przy ustalaniu diagnozy i wyborze taktyk leczenia:

  1. W pierwszym stopniu kobieta nie jest w stanie zatrzymać gazów jelitowych, podczas gdy nie ma problemów z wypróżnieniami.
  2. Drugi stopień charakteryzuje się gazowym i luźnym nietrzymaniem stolca.
  3. Trzeciemu stopniowi towarzyszy nietrzymanie gazów, płynnych i stałych odchodów.

Istnieją 2 opcje nietrzymania stolca u kobiet:

  • Konieczne nietrzymanie moczu. Jest to odnotowane na tle ostrych bolesnych pragnień wypróżnienia, których pacjent nie może powstrzymać. Wypróżnienie następuje zanim pacjent zdąży dotrzeć do toalety.
  • Bierne nietrzymanie moczu. Obserwuje się go przy braku popędów i często jest spowodowany uszkodzeniem wewnętrznego zwieracza odbytu. Bierne nietrzymanie moczu występuje częściej w przewlekłych chorobach proktologicznych..

Objawy

Pacjenci opisują objawy nietrzymania stolca w różnym stopniu: od śladów kału na bieliźnie do przydziału 50-150 ml kału. Zwykle nietrzymanie moczu występuje bez potrzeby wypróżniania, kobieta dowiaduje się o problemie przez charakterystyczny dyskomfort i nieprzyjemny zapach. Reklamacje dotyczą również spontanicznego wyładowania gazów głośnym dźwiękiem.

Większość pacjentów kojarzy początek objawów z porodem. Zasadniczo nietrzymanie moczu rozpoczyna się w pierwszych dniach okresu poporodowego, rzadziej objawia się miesiące, a nawet lata po urodzeniu dziecka. Częstotliwość objawów waha się od 1-2 razy w miesiącu do codziennego nietrzymania moczu. Często zaostrzenie nietrzymania moczu wywołuje stosowanie tłustych potraw, produktów mącznych, produktów mlecznych. Dla niektórych kobiet stres staje się wyzwalaczem.

Kliniczne objawy nietrzymania moczu pogarszają jakość codziennego życia. Aby wyeliminować nieprzyjemne objawy, kobiety zmuszone są nosić duże podpaski higieniczne, zabrać ze sobą wymienną bieliznę, zapasowe ubrania. W obawie, że spontaniczne wydalanie kału nastąpi w miejscu publicznym, pacjenci gwałtownie ograniczają kontakty z ludźmi, sami się izolują. Większość kobiet unika intymności.

Powikłania

Przy niewystarczającej higienie lub częstych epizodach nietrzymania moczu dochodzi do maceracji okolicy odbytu. Zaczerwienienie i stan zapalny skóry, ciągła bolesność są charakterystyczne. Rozpoczęty proces obarczony jest powstawaniem głębokich wrzodów. Zanieczyszczenie kału zewnętrznych narządów płciowych powoduje zapalenie sromu, zapalenie pochwy. Wraz z rosnącym rozprzestrzenianiem się infekcji obserwuje się zapalenie szyjki macicy, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie jajowodów.

Nietrzymaniu moczu towarzyszą poważne problemy psychiczne. Niektóre kobiety nie chodzą do lekarzy, wolą izolację społeczną, która dodatkowo pogarsza objawy. Nerwice, obsesyjne lęki rozwijają się w ataki paniki, które występują podczas komunikowania się z innymi i odwiedzania zatłoczonych miejsc. Z reguły z czasem kobieta zaczyna doświadczać depresji klinicznej..

Diagnostyka

Pierwszym krokiem do postawienia diagnozy jest zbadanie krocza i okolicy odbytu za pomocą cyfrowego badania doodbytniczego. Badanie przeprowadza się na krześle ginekologicznym. W takim przypadku lekarz-koloproktolog wykrywa deformacje bliznowate, oznaki zapalenia odbytu, węzły hemoroidalne. Następnie przypisywana jest diagnostyka instrumentalna:

  • Manometria analna. Badanie ujawnia niewystarczającą siłę skurczu zwieracza odbytu, otwarcie odbytu przy stosunkowo niskim ciśnieniu i wypełnienie odbytnicy. Do pomiaru gradientu ciśnienia w różnych częściach profilometrii kanału odbytu.
  • Sigmoidoskopia. Badanie wzrokowe kobiet często ujawnia objawy zapalenia odbytnicy: obrzęk i przekrwienie ścian, zwiększony wzór naczyniowy, obecność wydzieliny śluzowej lub ropnej. Jeśli podejrzewa się patologię okrężnicy, wskazana jest sigmoidoskopia, kolonoskopia..
  • Zwieracz odbytu EMG. Gdy elektromiografia ocenia tło i dowolną aktywność elektryczną mięśni odbytu. Zgodnie z wynikami EMG determinują zaburzenia koordynacji nerwowej ruchu jelit, polineuropatię.
  • USG przezodbytnicze. Bezbolesne i bezpieczne badanie za pomocą czujnika jamy jest wykonywane w celu oceny stanu ściany jelita, mięśni zwieracza i innych narządów miednicy kobiety. Jeśli występują oznaki zaburzenia, wykonuje się dodatkowe standardowe badanie ultrasonograficzne pochwy..

Leczenie nietrzymania stolca u kobiet

Terapia lekowa

Środki terapeutyczne rozpoczynają się od wyznaczenia specjalnej diety w celu skorygowania konsystencji i objętości stolca. Codzienna dieta zwiększa ilość błonnika, pieczywo pełnoziarniste, chude mięso. Terapia lekowa obejmuje:

  • Leki przeciwbiegunkowe. Środki tłumiące motorykę są przepisywane w przypadku zapalnych chorób jelit. Spowalniają perystaltykę i zwiększają wchłanianie płynów, dzięki czemu kał ma uformowany wygląd, defekacja występuje rzadziej.
  • Leki uspokajające. Wyeliminuj psychologiczne przyczyny nietrzymania moczu, złagodź niepokój i nerwowość. Przyjmowanie środków uspokajających zmniejsza częstość nietrzymania stolca.

Leczenie nielekowe

Kobietom zaleca się specjalne ćwiczenia wzmacniające mięśnie dna miednicy, ogólne ćwiczenia ruchowe w celu zwiększenia napięcia przedniej ściany brzucha. Obiecującym obszarem terapii jest biofeedback (BFB).

Technika ma na celu normalizację skurczu aparatu mięśniowego odbytu, utworzenie prawidłowego odruchu wypróżnienia. BFB obejmuje stymulację mięśni odbytu puszką powietrza pod kontrolą czujnika elektromiograficznego. Po 10-15 sesjach zwiększa się zdolność kontrolowania defekacji, zwiększa się siła skurczu zwieraczy odbytu.

W przypadku nietrzymania stolca o łagodnym stopniu natury organicznej, jeśli wada w układzie mięśniowym nie przekracza ¼ obwodu, skuteczna jest stymulacja elektryczna zwieracza odbytu i mięśni krocza. W leczeniu czynnościowego nietrzymania moczu stosuje się metody neuromodulacji kości piszczelowej lub stymulacji krzyżowej, które zwiększają aktywność neurorefleksyjną odbytu i odbytnicy.

Operacja

Wskazaniami do interwencji chirurgicznej są nietrzymanie moczu na poziomie 2-3 stopni, któremu towarzyszy wada zwieracza przekraczająca ¼ jego obwodu. Metody chirurgiczne są również stosowane, gdy nie można wyleczyć zachowawczo nietrzymania moczu. Chirurdzy jelita grubego wykonują różnego rodzaju interwencje plastyczne: zwieracze, zwieracze zwieraczy itp..

Prognoza i zapobieganie

Większość kobiet udaje się ograniczyć epizody nietrzymania moczu za pomocą środków zachowawczych. Długoterminowe rokowanie zależy od przyczyny nietrzymania stolca i jego nasilenia. Podstawowa profilaktyka patologii obejmuje staranne zarządzanie porodem, zapobieganie urazom porodowym i terminowy wybór kobiet w ciąży do porodu przez cesarskie cięcie. Konieczne jest również terminowe rozpoznanie i leczenie chorób gastroenterologicznych..

Przyczyny i jak leczyć nietrzymanie stolca (enopreza)

Nietrzymanie stolca może wystąpić u dzieci i dorosłych, w zależności od różnych czynników. Pacjenci tracą kontrolę nad wypróżnieniami. To powoduje dodatkowe objawy. Spontaniczne ruchy jelit występują z biegunką lub twardymi stolcami. Często towarzyszą temu gazy.

Pojęcie enopresy

Kiedy u pacjenta zdiagnozowano nietrzymanie stolca, wówczas w medycynie nazywa się to enopresją. Wynika to z faktu, że pacjent nie jest w stanie kontrolować ruchów jelit. Choroba często występuje wraz z nietrzymaniem moczenia. Oba warunki są związane z zaburzeniami regulacji nerwowej. W procesie opróżniania pęcherza i jelit biorą udział bliskie centra neurologiczne.

Mężczyźni są narażeni na nietrzymanie stolca; mają ten stan w 15% niż nietrzymanie moczenia. Dlatego konieczne jest uzyskanie pomocy medycznej na czas, aby ustalić przyczynę procesu i przepisać leczenie.

Mechanizm rozwoju tego warunku

Nietrzymanie moczu rozwija się z powodu zakłócenia w sekwencyjnym funkcjonowaniu mięśni miednicy. Jeśli choroba wiąże się z niekontrolowanymi wypróżnieniami, problem leży w tkance mięśniowej zwieracza. To pozwala ci utrzymać kał w jelicie. Aby utrzymać prawidłowe funkcjonowanie tych mięśni, aktywowany jest autonomiczny układ nerwowy. Neurocenter wpływa na proces wypróżnienia bez świadomego skurczu mięśnia zwieracza.

Przy normalnym napięciu mięśniowym w kroczu odbyt jest w stanie zamkniętym. Dzieje się tak stale podczas snu lub czuwania. Mięśnie zwieracza są napięte. Ta presja jest inna dla mężczyzn i kobiet.

Klasyfikacja statusu

U dorosłych wyróżnia się kilka rodzajów nietrzymania stolca. Zależy to od mechanizmu niemożności kontrolowania wypróżnień. Dlatego wyróżniają:

  • trwałe nietrzymanie moczu;
  • przed mimowolnymi wypróżnieniami istnieje potrzeba opróżnienia;
  • częściowe nietrzymanie moczu.

Regularne nietrzymanie stolca występuje u dzieci i osób starszych. W takim przypadku mają chorobę lub zdrowie jest w poważnym stanie. Jeśli pacjent poczuje potrzebę opróżnienia jelit, wówczas nie będzie działać, aby zatrzymać kał w odbytnicy. Częściowe nietrzymanie stolca występuje u dorosłych po lub podczas dużego obciążenia. Jednak ten stan obserwuje się po kaszlu, kichaniu lub podnoszeniu ciężkich przedmiotów..

Osobnym gatunkiem jest nietrzymanie stolca u osób starszych. Wynika to z przebiegu procesów zwyrodnieniowych..

Ponadto klasyfikacja enopresji obejmuje rozkład etapów. Istnieją tylko 3 etapy rozwoju nietrzymania moczu, które obejmują:

  • 1 stopień - niekontrolowane wypróżnienie z powodu uwolnienia gazów;
  • 2 stopnie - nietrzymanie nieformowanego kału;
  • Stopień 3 - zwieracz nie jest w stanie utrzymać stałych odchodów.

Dlaczego występuje nietrzymanie stolca??

Czynniki wywołujące nietrzymanie stolca, dlatego przyczyny nietrzymania stolca w populacji dorosłych obejmują:

  • wypróżnienia lub zaparcia. Z powodu niewłaściwego odżywiania pacjent gromadzi stały składnik elementów przetwarzających. Dlatego nabłonek odbytnicy zaczyna się rozciągać. Z tego powodu nacisk mięśni na zwieracz jest zmniejszony. Kiedy dochodzi do zaparć, płynny stolec zaczyna gromadzić się w masach stałych. Z powodu zmniejszenia elastyczności ścian odbytnicy wyciekają. To powoduje uszkodzenie odbytu;
  • biegunka. Płynny stolec z nietrzymaniem stolca w odbytnicy odnosi się do głównego objawu. Aby wyeliminować nietrzymanie moczu, konieczne będzie rozpoczęcie leczenia enoprezy;
  • zmniejszone napięcie mięśni w kroczu. Kiedy unerwienie jest zakłócone, pacjent otrzymuje kilka impulsów. W takim przypadku problem występuje w receptorach, aw innym przypadku jest związany z chorobami mózgu lub zaburzeniami funkcjonowania. Występuje u osób starszych;
  • zaburzenia nerwicowe;
  • zmniejszone napięcie mięśni narządów miednicy. Przy częstej biegunce lub zaparciach na ścianach odbytnicy powstają blizny. W przeciwnym razie obrażenia pojawiają się po procesach zapalnych interwencji chirurgicznych lub silnej ekspozycji na promieniowanie;
  • zaburzenie narządów miednicy;
  • tworzenie się hemoroidów.

W zależności od położenia stożka zwieracz nie może się całkowicie zamknąć. Przy przedłużającym się przebiegu choroby tkanka mięśniowa słabnie i rozwija się nietrzymanie stolca. Jeśli występuje to u pacjentów w podeszłym wieku, zmiany wpływają na cały proces wypróżnienia.

Charakterystyczne przyczyny u kobiet

Nietrzymanie stolca u dorosłych kobiet wiąże się z cechami ciała. W takim przypadku wyciek kału występuje z powodu wad anatomicznych lub procesów patologicznych odbytnicy. Ponadto warunki psychiczne mogą wpływać na układ nerwowy, z powodu którego upośledzona jest aktywność mięśni.

To zawiera:

Ponadto problemy jelitowe związane z porodem wpływają na odbytnicę i zwieracz. Choroby występujące po uszkodzeniu mózgu. Uszkodzenie w postaci szczelin odbytu lub problemów neurologicznych narządów miednicy przyczynia się do rozwoju enoprezyzy.

Poszukuje pomocy lekarza

Aby zdiagnozować pacjenta, musisz skonsultować się z neurologiem.

Wykrywanie nietrzymania stolca jest wykrywane dość dokładnie, gdy pacjent przechodzi następujące metody badania odbytnicy:

  • ultrasonografia endorektalna - metoda diagnostyczna pomaga określić grubość zwieracza i dowiedzieć się o możliwych naruszeniach lub odchyleniach odbytu;
  • manometria - technika pozwala na badanie ciśnienia w stanie zamkniętym odbytu i ustanowienie zwieracza;
  • sigmoidoskopia - za pomocą rurki określić obecność stanu zapalnego i blizn w odbytnicy;
  • kolonoskopia;
  • proktografia - przeprowadzane jest badanie w celu ustalenia ilości kału, która mieści się w odbytnicy.

Podczas diagnozy nietrzymania moczu wymagane jest określenie objętości i progu wrażliwości odbytnicy. Jeśli występuje odchylenie od normalnego wskaźnika, zwieracz działa. Towarzyszy temu brak potrzeby opróżnienia przed wypróżnieniem. Czasami proces rozwija się inaczej i wyzwalany jest sygnał, aby natychmiast przejść do toalety.

Co to jest terapia z enopresją

W leczeniu nietrzymania stolca pacjentowi zaleca się zintegrowane podejście. Lekarz zaleci dietę i przepisze odpowiednie leki. Terapia obejmuje terapię ruchową w celu wsparcia mięśni miednicy. Przy poważnym przebiegu choroby pacjent przechodzi operację odbytnicy.

Przepisywanie diety terapeutycznej

Leczenie nietrzymania ruchu jelit przebiega od normalizacji trawienia. Dlatego pacjentowi przepisuje się dietę. Menu choroby obejmuje produkty bogate w błonnik. To zmiękczy kał podczas przechodzenia przez odbytnicę. W celu zapobiegania zaleca się pić co najmniej 2 litry przegotowanej wody dziennie. Nie można go jednak zastąpić innymi płynami..

Aby wyeliminować drażliwość nerwową, konieczne będzie tymczasowe wykluczenie kawy i alkoholu z diety. Ponadto zabronione są nabiałowe i pikantne potrawy..

Jakie leki pomagają w chorobie?

W leczeniu niekontrolowanych wypróżnień przyjmuje się leki. Dlatego lekarz wraz z dietą przepisuje Imodium w postaci tabletek. W przeciwnym razie można je znaleźć pod nazwą Loperamid. Ponadto przepisywane są grupy leków w zależności od przyczyny stanu. Czasami lekarz przepisuje leki zobojętniające sok żołądkowy; w innych przypadkach zaleca się stosowanie środków przeczyszczających..

Oprócz Imodium przepisywane są następujące leki (w zależności od przyczyny i stanu kału):

Na ilość kału może wpływać zwykły węgiel aktywny. Substancja czynna promuje wchłanianie płynu i zwiększa objętość kału.

Ćwiczenia fizyczne z powodu nietrzymania moczu

Leczenie enopresją polega również na utrzymaniu napięcia mięśni miednicy. Dlatego przy nietrzymaniu moczu lekarz zaleca zestaw ćwiczeń Kegla. Będzie to wymagało niezależnego ucisku i rozluźnienia odbytu (zwieracza). Ta procedura jest powtarzana do 100 razy w ciągu dnia. Ponadto przydatne jest ćwiczenie chowania i wybrzuszenia brzucha. Powtarzane jest do 80 razy w ciągu dnia.

Procedury terapii ruchowej pomagają wzmocnić mięśnie odbytu, nie tylko u mężczyzn, ale także u kobiet. Ćwiczenia można zmieniać na przemian i zmieniać szybkość akcji.

Leczenie chirurgiczne nietrzymania stolca

W przypadku nietrzymania moczu wypróżnienie można przepisać jedną z metod interwencji chirurgicznej. Dlatego wyróżnia się następujące metody, aby pomóc pacjentowi:

  • zwieracz zwieracza - rekonstrukcja zwieracza po urazie lub uszkodzeniu odbytu;
  • „Bezpośredni zwieracz” - przywiązanie tkanki mięśniowej do odbytu;
  • ustanowienie sztucznego zwieracza;
  • kolostomia - wykonywana z wycięciem jelita grubego i przymocowaniem go do otworu w ścianie brzucha.

Po każdym zabiegu odbytniczym odpowiednie jest leczenie dietetyczne i przyjmowanie leków. Ponadto interwencja jest przeprowadzana po ustaleniu przyczyny problemów z niekontrolowanymi wypróżnieniami. Metodę leczenia wybiera tylko lekarz prowadzący.

Metody leczenia ludowego nietrzymania stolca

Podczas leczenia w domu zaleca się konsultację z lekarzem. Następnie doradzi Ci spróbowanie ziołowej terapii lewatywnej. Ponadto robią specjalne napary do użytku wewnętrznego. W przypadku nietrzymania moczu pomaga tatarak. Suszoną trawę warzy się we wrzącej wodzie i pije 15 ml przed posiłkami. Pacjentowi zaleca się stosowanie miodu za 1 łyżkę. l.

Kiedy występuje nietrzymanie ruchu jelit, jest to już naruszenie mięśni. Stan często pojawia się u osób starszych i towarzyszy mu nietrzymanie moczu. W takim przypadku musisz skontaktować się z neurologiem, aby ustalić diagnozę.

W zależności od przyczyny tego stanu pacjent zostanie przepisany indywidualnie. Przy poważnym przebiegu choroby pacjent przechodzi jedną z metod operacji odbytnicy lub zwieracza.

Informacje na naszej stronie internetowej są dostarczane przez wykwalifikowanych lekarzy i służą wyłącznie celom informacyjnym. Nie samoleczenia! Pamiętaj, aby skontaktować się ze specjalistą!

Autor: Rumyantsev V. G. Doświadczenie 34 lata.

Gastroenterolog, profesor, doktor nauk medycznych. Przepisuje diagnostykę i przeprowadza leczenie. Ekspert grupy do badania chorób zapalnych. Autor ponad 300 prac naukowych.